Nga Arian Galdini Në sallën e Këshillit Kombëtar të Partisë Demokratike kishte një kuti ku numëroheshin votat për kandidatët. Çështja e kryetarit ishte mbyllur më 23 maj, në një proces ku Sali Berisha kishte qenë kandidati i vetëm. Korriku nuk po rihapte pyetjen se kujt i përkiste autoriteti përfundimtar mbi partinë, po shpërndante detyrat e fazës së ardhshme nën një drejtim të përcaktuar më parë. Kutia funksionoi. Flamur Noka mori 184 vota, ndërsa Saimir Korreshi 84. Edhe në

Nga Arian Galdini Hollywood-i di t’i japë përmasë së pamundurës. Ngre anije mbi det të hapur, e vesh mitin me ujë, metal, erë e trup njerëzor dhe e sjell një botë të largët aq pranë, sa shikuesi harron për pak çaste se po vështron një rindërtim. Në kinemanë e Christopher Nolanit, teknika fiton besueshmëri kur ndeshet me lëndën, dallga godet anijen, bronzi rëndon mbi trup, moti hyn në skenë pa kërkuar lejen e regjisorit. Megjithatë, kur Ludwig Göranssoni ndërtoi botën zanore t

Nga Arian Galdini Në vitin 1978, Arian Shehu u ngjit për herë të parë në skenën e Festivalit Kombëtar Folklorik të Gjirokastrës. Ishte gjashtëmbëdhjetë vjeç dhe asaj dite i kishin paraprirë orë të tëra dëgjimi e harmonizimi pranë këngëtarëve të bashkësisë së tij. Dekada më vonë, trembëdhjetëvjeçari Orion Demirxhiu regjistronte interpretimet e veta dhe priste daljen në të njëjtin festival, kënga jetonte me të edhe në udhëtimet familjare, në kafene e në makinë. Shehu e shihte r

Nga Arian Galdini Regjistrimi i fyellit duhej të mbaronte në gjashtë të mbrëmjes. Barinjtë me të cilët Ludwig Göransson po punonte ngriheshin në katër të mëngjesit për tufat. Për disa orë, një prodhim filmik ndërkombëtar iu përshtat një dite që vazhdonte edhe pas fikjes së mikrofonave. Ekipi kishte afatin, bariu kishte shpatin, motin dhe kafshët që vareshin prej tij. Në jug të Shqipërisë, Göranssoni regjistroi edhe iso-polifoninë, të cilën nuk e kishte dëgjuar më parë në film

Koha flet gjithmonë të vërtetën. U hodhën lumenj me baltë për ta mbuluar LRE dhe Galdinin. U mobilizuan ushtri militantësh për të qarkulluar e shpërndarë cep më cep të Shqipërisë e Diasporës, fjalët më të liga e shpifjet më të ulëta për LRE e Galdinin. Ka 6 vjet që përdoren “milici virtuale të pafundme vreri, llumi e sharjesh”, në çdo rrjet social me profile të parreshtura fallco që veç vjellin vrer, mallkojnë e shpifin mbi LRE e Galdinin. Përdorën 19 gushtin 2022 për të më n

Nga Arian Galdini Sazani, Zvërneci dhe vullneti i kryeministrit që mbërriti para provës Kostaq Konomi ishte tetëdhjetë e një vjeç kur, në maj 2026, iu afrua pjesës së bregut të Zvërnecit që familja e tij e pretendon si pronë. Në atë ujë kishte hyrë fëmijë. Tani përpara i dolën tela me gjemba dhe burra me uniforma të zeza që nuk e lejuan të kalonte. Banorë të tjerë u treguan gazetarëve akte pronësie dhe regjistra tatimorë, pronarët e ligjshëm të parcelave nuk u përcaktuan nga

Shqipëria sot është më e qartë e më e vërtetë se kurrë. Pse? Sepse, “Ata” janë të gjithë bashkë. Po po, “Ata” janë të gjithë bashkë. Madje nëse deri në fundmaj 2026, ne e dinim se janë bashkë por i shihnim “kundër” në fjalë e veprime dhe e kishim të vështirë imagjinatën dhe kuptimin e “Ata janë bashkë”, prej gati 1 muaji e gjysëm “Ata” janë “maskuar” dhe paradoksalisht janë edhe “lakuriq”. Janë “maskuar” si “Flamingo”, si “Pelikanë Kaçurrelë”, si “Protestues”, si “Revoluciona

Amaneti i babait tim Pëllumb Saliaj ka qenë që unë ti shërbej vendit, ardheut, kombit tonë dhe shqiptarizmës, me gjithë fuqinë e shpirtit dhe zemrës.. Habia ime e madhe ishte se në 52 ditët e fundit të jetës së tij, i shtruar tek Reanimacioni tek Kardiologjia, në luftë për jetën, çuditërisht ai ngase nuk ndiqte dot më as lajme e nuk përdorte dot më as telefon, sa herë kishte mundësi të pyste për diçka jashtë atij ambjenti, pyeste për Kosovën. Babai im ishte atdhetar e kombëta

Nga Arian Galdini Në vitin kur hartat hynë në xhepat tanë dhe deti u mbush me vija që ndiqnin anijet përtej syrit, erdhi urdhri për ta shuar farin. Shkruhej se drita mbi shkëmb i përkiste një kohe të kapërcyer. Qielli jepte koordinata, rrymat përllogariteshin, stuhitë shfaqeshin në ekran ndërsa mbi breg kishte ende diell, dhe një pikë mund të ndiqej edhe kur toka nuk dukej më. Ti e lexove letrën deri në fund. Nuk e grise. Nuk e quajte gënjeshtër. E palose dhe e vure në regjis