Nga Arian Galdini Në sirtarin e një shtëpie të vjetër, mes letrash që s’i hap më askush, rri një fotografi e zverdhur. Një burrë me mustaqe të rregullta, një grua me sy të palëkundur, një fëmijë që ende s’e njeh frikën si rend. Kartoni s’ka ideologji, ka fytyrë. S’ka program, ka besë të pashkruar. S’ka zhurmë, ka një ligj të brendshëm që e mban njeriun drejt edhe kur bota i kërkon të përkulet. Prej këtij sendi nis, sepse sendet e vogla nuk gënjejnë. Ato s’të shpëtojnë me fjal

(“Rikthim në Vlera” si orientim shtetëror, shqiptaria si kapacitet historik.) Nga Arian Galdini Në një sirtar zyre, mes dokumentesh që hapen rrallë, rri një pasaportë shqiptare. Ajo është shenjë përkatësie dhe premtim i heshtur se shteti e njeh qytetarin si subjekt dinjiteti, jo si rast i paemër. Premtimi i saj shihet te një gjë e prekshme: kur një ankesë kthehet me përgjigje brenda kohës së shpallur, qytetari e kupton se pasaporta është më shumë se letër. Kur ankesa tretet,

Nga Kristina Nano Kryetare e LRE - Rinisja Më 9 janar u thirr ajo që u quajt “tryeza e bashkimit opozitar”. Në Shqipëri, kjo fjali tingëllon gjithmonë më e madhe se salla ku thuhet, sepse “bashkim” nuk është fjalë për fotografi; është një premtim që prek nervin e vendit. Një shoqëri që është mësuar të jetojë me copëzime, me mosbesim dhe me skena të përsëritura, e dëgjon “bashkimin” si një shans për të dalë nga rrethi. Prandaj ia vlen të shohim jo vetëm çfarë u tha, por si u n

(Rikthim në Vlera si bosht qeverisjeje, bashkim kombëtar si rend bashkëpunimi) Nga Arian Galdini Ka çaste kur një komb e kupton veten jo nga fjalët që thotë për veten, por nga mënyra si e mban peshën e kohës. Në këto çaste, politika ose zbret në grindje ditore, ose ngrihet në përgjegjësi të matur, duke marrë formë doktrine, jo si flamur i ndezur, por si udhë e shënjuar. LRE Rinisja e sheh pikërisht këtë nyje, një Shqipëri që kërkon të mbetet e vetja në një botë që lëviz shpej

(“Rikthim në Vlera” si metodë qeverisjeje dhe bashkimi kombëtar si disiplinë bashkëpunimi.) Nga Arian Galdini Në fund të një korridori institucioni, aty ku dritat janë gjithmonë pak më të ftohta se jashtë, rri një sportel dhe rri një radhë. Njëri qytetar shikon orën, tjetri shikon dosjen, të dy, në të vërtetë, shikojnë të njëjtën gjë, nëse rregulli është i njëjtë për të gjithë, apo nëse rregulli ndryshon sipas fytyrës, emrit, ndërmjetësit. Në një vend që ka kaluar periudha të

Nga Arian Galdini Në një mëngjes pune, në një zyrë ku dosjet mbajnë erën e letrës së vjetër dhe vendimet kërkojnë peshën e së ardhmes, mbi tryezë rri një hartë e palosur e Ballkanit dhe një biletë radhe. Harta e thërret mendjen te portet, korridoret, kufijtë dhe lëvizjet e ndikimit, ndërsa bileta e radhës e thërret ndërgjegjen te prova e përditshme e shtetit, sa pret qytetari, sa qartë përgjigjet institucioni, sa dinjitet i mbetet njeriut kur del nga sporteli. Kur këto dy sen

Nga Arian Galdini Në hyrje të Kryeministrisë, një karrige plastike zbret nga bagazhi dhe ulet në trotuar, e lehtë si një send që s’ka faj. Një blic i vetëm i huazon dinjitet dhe e vë në qarkullim, sikur syri ta kishte më të lehtë të besonte sesa të pyeste. Karrigia rri e qetë, ajri përreth mbushet me fjali që kërkojnë të duken. A mjafton pamja, apo jeta kërkon bilanc? Për një pjesë të gjatë të kulturës sonë politike, legjitimiteti është kërkuar me thirrje e me shesh. Kur inst

Nga Arian Galdini Bastun e bëra vdekjen, jo fjalë, dru i vjetër, me një gërvishtje ku gishti kthehet vetvetiu kur shtegu rrëshqet. Në krah mbaja shportën, nën sqetull më shtrëngonte brinjën. E vjetër. E çarë. Me thërrime buke në fund dhe me boshin që s’mbushet. Këmbët i vija mbi gurë të ftohtë, një shkallë që kërciste, një prag që s’të falte, pastaj iu ngjita shtegut me sytë mes yjeve. Hapat, i ndjeja si gërvishtje në gju, si thonj me pluhur, si frymë që pritej një çast dhe s

Akademia Galdini po lidh nyjet e fundit të formës së vet, pa zhurmë, si lidhet ajo që s’ka të drejtë të prishet. Ajo nis nga një send i thjeshtë dhe i rreptë, tryeza, libra të hapur, shënime në letër, pyetje që nuk kërkojnë duartrokitje, por përgjegjësi. Këtu fjala nuk mjafton të jetë e bukur, ajo duhet të jetë e dobishme. Ne po formojmë një bërthamë qytetarie shërbyese, njerëz që mendojnë thellë, flasin me masë dhe veprojnë me ndershmëri. Jo kastë, jo status, disiplinë karak